Profile

p_dohva: (Default)
pan Dohva

April 2017

S M T W T F S
      1
2345 6 78
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30      

Most Popular Tags

когда мы встретились глазами
мы оба поняли что нам
необходимо повстречаться
друг с другом чем нибудь еще
"Сьмерць палкоўніка" (А. Міцкевіч)
На палянцы зялёнай, між думных бароў,
Дзе пад клёнам хацінка старая,
Бы застыў у зняменні атрад ваяроў:
Іхні там камандзір памірае.
.
Людзі з вёсак збіраюцца тут, ля варот.
Ён, палкоўнік, быў слаўны, няйначай,
Раз яму спагадае так просты народ,
Пра яго ўсё пытае ды плача.
Вось палкоўнік каня асядлаць загадаў
І прывесці бліжэй да парога.
Перад смерцю яшчэ раз хоць глянуць жадаў
Ён на друга свайго баявога.
Загадаў свой прынесці паходны мундзір,
Свой кінжал, зброю, пояс стралецкі.
Ён хацеў і з рыштункам сваім, камандзір,
Развітацца, як колісь Чарнецкі.
А калі ўжо ад хаты каня адвялі,
Ксёндз туды увайшоў з панам Богам.
Людзі з вёсак маліцца хутчэй пачалі,
Ціха ўкленчыўшы перад парогам.
Спалатнеўшы, паўстанцы стаялі ў дзвярах.
Нават воі Касцюшкі былыя,
Што прайшлі ўсе агні, агрубелі ў баях,
Слёз сваіх не хавалі, сівыя.
Раным-рана ў капліцы званіць пачалі.
Ды хаваць камандзіра жаўнеры
Не змаглі: наляцелі якраз маскалі...
У капліцы для ўсіх - насцеж дзверы.
Там ляжаў ён на лаве - ў спакоі чало.
У руках яго - крыж, збоч - нягнуткі
Нож-кінжал і ружжо, ва ўзгалоўі - сядло.
Люд дзівіўся: такі маладзюткі!
Ды чаму твар дзявочы ў байца? Два грудкі...
Хто ж мог знаць, што баёў завадатар
Быў... дзяўчынай! Была - слёз не трэба, жанкі -
То ліцвінка Эмілія Плятэр!
(Пераклад – Кастусь Цвірка)
Tags:

Стих

Oct. 13th, 2016 12:09 pm
p_dohva: (Default)
странное что-то творится со мною
Read more... )
Tags:

Чужое

Sep. 4th, 2016 09:45 pm
p_dohva: (Default)
Мне снится нос,
короткий нос длинною в глаз...

Tags:

да!

Jul. 24th, 2016 11:15 pm
p_dohva: (Default)
пизд@ц колотит в дверь ногами
и обрывает телефон
Read more... )
Tags:
Оригинал взят у [livejournal.com profile] vladicusmagnus в Хооооо ?!!! Очень и очень даже едко.... И заблокированно уже...

Хотят ли русские войны?
Не спрашивай у тишины,
Не спрашивай у тех солдат,
В мемориалах, что лежат.
Read more... )
Tags:

Ulaslovy

May. 31st, 2016 04:10 pm
p_dohva: (зачур)
Оригинал взят у [livejournal.com profile] uladzimer в Ulaslovy

*     *     *
Ня маю намерам быць шчодрым даверам,
бо так не прынята ў паўночных людзей...
Расчыніцца брама, расчыняцца дзьверы,
расчыніцца хлеб у дзежцы надзей,
які паспытаць - толькі блізкім і верным,
астатнім ласкава - мядзяны пятак,
ня маю пакуты з такім недаверам,
бо вера мая не даецца за так.
Tags:

Верш

May. 27th, 2016 10:35 am
p_dohva: (зачур)
Яны даспадобы мне, хай і старыя,
Не толькі ў гучанні хвалюючы змест.
Як многа гавораць мне назвы такія —
Мінск, Пінск, Брэст.
Калі паразважыш, няцяжка дазнацца,
Бо сведчаць на ўсю неабсяжную шыр,
Што продкі любілі спакойную працу —
Шклоў, Клецк, Мір.
А вораг находзіў,— бязлітасна білі,
Трываць не хацелі абразы і слёз,
І разам з Бярозаю катаў тапілі —
Пціч, Друць, Сож.
Дзяды і бацькі нашу мову стваралі,
Каб звонка звінела, была, як агонь.
У сёлаў імёны, як гукі цымбалаў,—
Блонь, Струнь, Звонь!

«Родныя словы», Пятрусь Броўка
Tags:
Я - беларус.
Спрадвеку мне належыць
Чароўны край бароў,
палёў,
крыніц
Ад тураўскіх муроў да Белавежы,
Ад Крэва і да полацкіх званіц.
Крывіч,
радзіміч,
дрыгавіч
у згодзе
Дапамаглі мне моцным верай стаць,
Каб прарастаў,
як колас,
у народзе,
Які ніхто не зможа растаптаць.
Каб моваю душа мая світала,
Каб стаў я варты матчынай зямлі,
Скарына,
Каліноўскі
і Купала
Свой горды дух і мне перадалі.
Я - беларус.
Я ведаю сягоння,
Як пракладаць да шчасця
вольны шлях.
Са мною неўміручая Пагоня
І бел-чырвона-белы родны Сцяг!
Tags:

(no subject)

Apr. 27th, 2016 08:54 pm
p_dohva: (спойлер)
не надо делать мне как лучше,
оставьте мне как хорошо

***
всё вроде с виду в шоколаде,
но если внюхаться — то нет

***
мои намеренья прекрасны,
пойдёмте, тут недалеко
еще... )
Tags:
Это абсурд, враньё:
череп, скелет, коса.
«Смерть придет, у неё
будут твои глаза»
Tags:
Чараўніца уракла −
Быў я колісь ваўкалакам,
Бегаў чортам ўздоўж сяла,
I к гавядам поўзаў ракам,
І людскую знаў гаворку,
І з сабакамі з надворку
Гаварыць я спосаб меў.
За гумном раз ціха сеў,
Ажно Лыска прыляцеў, −
Як на панскай службе стаў,
Па прыязні ён мне кажа:
− Кінь ты, куме, жытло ўражжа:
Цяпер марна прападаеш.
А ты ж гэткі спосаб знаеш:
Майму пану стань служыць,
Табе добра будзе жыць.
− Ах ты, дурню, − думаў я. −
Мне вярнуцца да сяла?
З сваім панам і сялом
Задушыся ты калом!
Хоць галодзен − я свабодзен,
Дзе мне цягне − там бягу.
На свабодзе прападу,
А ў няволю − не пайду!
Буду вольным ваўкалакам,
Ты ж − на прывязі сабакам!

(с) Альгерд Абуховіч
Read more... )
Я вижу на болотных кочках
Огромных фосфорных собак.
Скажите Холмс а, в трубке точно
табак?
Коллегу озаботили стихом к корпоративному отмечанию 8 марта.
Он человек вдумчивый, основательный. И осмотрительный к тому же, потому рисковать собственным стихотворным даром не решился. Сейчас вот просматривает классиков на предмет их восхищением женщинами.
Но периодически его заносит куда-то в сторону "альтернативы"...
Иногда делится находками.
Я плачу, представляя его декламацию на поздравлении дам в кабинете директора...

18+, дам прошу под кат не смотреть! )

Тяжек крест восьмого марта в коллективе...
Интересы и девиации -
От садомазо до прокрастинации.
Tags:

Руми

Feb. 14th, 2016 11:13 pm
p_dohva: (зачур)
За пределами знания
о злодеянии и добродетели
есть поле.
Я жду тебя там.
Tags:
в лесу нас так накрыло страстью
что белки сыпались с ветвей
© metafola

а вскоре после погребенья
ты станешь дамою червей
© seol
Еще )

Tags:
геннадий сел за рисованье
а иннокентий за статью
такие дни теперь настали
за что угодно можно сесть
Tags:
Как же так получилось, что мы стоим у стенки:
Знайка и Винни-Пух, и все-все-все,
Кто не любил молочные пенки,
Кто не взрослел в этой северной полосе,
А там, впереди, где солнце, видишь, вот -
Даже не черные против света, а блекло-серые,
Шаркают сапогами; это расстрельный взвод,
Ух ты, смотри, патроны, а что они с ними делают?
И до последнего не понимая, что в нас сейчас будут стрелять,
Мы смотрим на них детскими распахнутыми глазами,
А потом Знайка падает и говорит: блядь,
Больно, блядь, - и медленно уползает,
А Клубничка говорит: фу, мне не нравится эта игра,
А Сова говорит: отвратительно, мальчики. Пошли?
И тут их разбрызгивает по стене, хранящей прохладу с утра,
И кровь превращается в грязь от земли.
А потом пуля попадает в меня,
Я думал, она будет греметь там среди пружин,
А ведь и правда больно, и рвется внутри, звеня,
Разная там хуйня, и больно, блин.
И что-то заело, пока я ползу вдоль стены и под ней травы.
Как же так вышло, как же так вы.
(Желтая крыса)

оказалось за час до рассвета и примерно за час до разлуки
мы с тобой два веселых поэта умирающие от скуки.
мы вдыхали в ночи ароматы обсуждая бордоские вина
словно два французских аристократа в очереди на гильотину...
(хзкто)
Янка Купала «Гэта крык, што жыве Беларусь» (1905-1907)
Read more... )
А вот як не любіць гэта поле, і бор,
I зялёны садок, і крыклівую гусь!..
А што часам тут страшна заенча віхор, –
      Гэта енк, гэта крык, што жыве Беларусь!